مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۷۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما که باده ز دست یار خوریم کی چو اشتر گیاه و خار خوریم ایمنیم از خمار مرگ ایرا میباقی بیخمار خوریم جام مردان بیار تا کامروز بیمحابا و مردوار خوریم به دم ناشمرده زنده شویم اندر آن دم که بیشمار خوریم ساقیا پای دار تا ز کفت میسرجوش پایدار خوریم پی این شیر مست میپوییم تا کباب از دل شکار خوریم زان دیاریم کز حدث پاک است روزی پاک از آن دیار خوریم نه چو کرکس اسیر مرداریم نه چو لک لک ز حرص مار خوریم