مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۷۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه بام اشارتی که بکردی به سر به جای سلام به حق آنک گشادی کمر که مینروم که شد قمر کمرت را چو من کمینه غلام به حق آنک نداند دل خیال اندیش مثالهای خیال مرا به وقت پیام به حق آنک به فراش گفتهای که بروب ز چند گنده بغل خانه را برای کرام به حق آنک گزیدی دو لب که جام بگیر بنوش جام رها کن حدیث پخته و خام به حق آنک تو را دیدم و قلم افتاد ز دست عشق نویسم به پیش تو ناکام به حق آنک گمانهای بد فرستی تو به هدهدی که بخواهی که جان ببر زین دام به حق حلقه رندان که باده مینوشند به پیش خلق هویدا میان روز صیام هزار شیشه شکستند و روزهشان نشکست از آنک شیشه گر عشق ساختهست آن جام به ماه روزه جهودانه میمخور تو به شب بیا به بزم محمد مدام نوش مدام میان گفت بدم من که سست خندیدی کهای سلیم دل آخر کشیده دار لگام بگفتمش چو دهان مرا نمیدوزی بدوز گوش کسی را که نیست یار تمام به حق آنک حلال است خون من بر تو که بر عدو سخنم را حرام دار حرام خیال من ز ملاقات شمس تبریزی هزار صورت بیند عجب پی اعلام