مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۷۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای گوش من گرفته تویی چشم روشنم باغم چه میبری چو تویی باغ و گلشنم عمری است کز عطای تو من طبل میخورم در سایه لوای کرم طبل میزنم میمالم این دو چشم که خواب است یا خیال باور نمیکنم عجبای دوست کاین منم آری منم ولیک برون رفته از منی چون ماه نو ز بدر تو باریک میتنم در تاج خسروان به حقارت نظر کنم تا شوق روی توست مها طوق گردنم با ماهیان ز بحر تو من نزل میخورم با خاکیان ز رشک تو چون آب و روغنم گر چه ز بحر صنعت من آب خوردنی است چون ماهیم نبیند کس آب خوردنم گر ناخن جفا بخراشد رگ مرا من خوش صدا چو چنگ ز آسیب ناخنم خود پی ببردهای تو که رگ دار نیستم گر میجهد رگی بنما تاش برکنم گفتی چه کار داری بر نیست کار نیست گر نیست نیستم ز چه شد نیست مسکنم نفخ قیامتی تو و من شخص مردهام تا جان نوبهاری و من سرو و سوسنم من نیم کاره گفتم باقیش تو بگو تو عقل عقل عقلی و من سخت کودنم من صورتی کشیدم جان بخشی آن توست تو جان جان جانی و من قالب تنم