مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۷۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اشکم دهل شدهست از این جام دم به دم میزن دهل به شکر دلا لم و لم و لم هین طبل شکر زن که میطبل یافتی گه زیر میزنای دل و گه بم و بم و بم از بهر من بخر دهلی از دهلزنان تا برکنم ز باغ جهان شاخ و بیخ غم لشکر رسید و عشق سپهدار لشکرست صحرا و کوه پر شد از طبل و از علم ما پر شدیم تا به گلو ساقی از ستیز میریزد آن شراب به اسراف همچو یم دانی که بحر موج چرا میزند به جوش از من شنو که بحریم و بحر اندرم تنگ آمدهست و میطلبد موضع فراخ بر میجهد به سوی هوا آب لاجرم کان آب از آسمان سفری خوی بودهست اندر هوا و سیل و که و جویای صنم آب حیات ما کم از آن آب بحر نیست ما موج میزنیم ز هستی سوی عدم نی در جهان خاک قرار است روح را نی در هوای گنبد این چرخ خم به خم زان باغ کو شکفت همان جاست میل جان یعنی کنار صنع شهنشاه محتشم بس بس مکن هنوز تو را باده خوردنی است ما راضییم خواجه بدین ظلم و این ستم خاموش باش فتنه درافکندهای به شهر خاموشیش مجوی که دریاست جان عم