مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۶۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بازآمدم خرامان تا پیش تو بمیرم ای بارها خریده از غصه و زحیرم من چون زمین خشکم لطف تو ابر و مشکم جز رعد تو نخواهم جز جعد تو نگیرم خوشتر اسیری تو صد بار از امیری خاصه دمی که گوییای خسته دل اسیرم خاکی به تو رسیده به از زری رمیده خاصه دمی که گوییای بینوا فقیرم از ماجرا گذر کن گو عقل ماجرا را چنگ است ورد و ذکرم بادهست شیخ و پیرم ای جان جان مستانای گنج تنگدستان در جنت جمالت من غرق شهد و شیرم من رستخیز دیدم وز خویش نابدیدم گر چون کمان خمیدم پرنده همچو تیرم خاکی بدم ز بادت بالا گرفت خاکم بیتو کجا روم منای از تو ناگزیرم ای نور دیده و دین گفتی به عقل بنشین ای پردهها دریده کی میهلی ستیزم من بنده الستم آن تو بوده استم آن خیره کش فراقت میراند خیر خیرم کی خندد این درختم بینوبهار رویت کی دررسد فطیرم تا نسرشی خمیرم تا خوان تو بدیدم آزاد از ثریدم تا خویش تو بدیدم از خویش خود نفیرم از من گذر چو کردی از عقل و جان گذشتم در من اثر چو کردی بر گنبد اثیرم در قعدهام سلامیای جان گزین من کن تا بیسلام نبود این قعده اخیرم من کف چرا نکوبم چون در کف است خوبم من پا چرا نکوبم چون بم شدهست زیرم تبریز شمس دین را از ما رسان تو خدمت خدمت به مشرقی به کز روش مستنیرم