مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۶۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عاقبتای جان فزا نشکیفتم خشم رفتم بیشما نشکیفتم در جدایی خواستم تا خو کنم راستی گویم جدا نشکیفتم کی شکیبد خود کهی از کهربا کاهم و از کهربا نشکیفتم هر جفاکش طالب روز وفاست من جفاکش از وفا نشکیفتم نرم نرمک گویدم بازآمدی گویمشای جان ما نشکیفتم ای دل وای جان و چشم روشنم بیپناه توتیا نشکیفتم بر سرم میزد که دیدی تو سزا ناسزایم ناسزا نشکیفتم آزمودم مردگی و زندگی در فنا و در بقا نشکیفتم مطربا این پرده گو بهر خدا ای خدا وای خدا نشکیفتم