مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۶۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
من به سوی باغ و گلشن میروم تو نمیآیی میا من میروم روز تاریک است بیرویش مرا من برای شمع روشن میروم جان مرا هشتهست و پیشین میرود جان همیگوید که بیتن میروم بوی سیب آمد مرا از باغ جان مست گشتم سیب خوردن میروم عیش باقی شد مرا آن جا که من از برای عیش کردن میروم من به هر بادی نگردم زانک من در رهش چون کوه آهن میروم من گریبان را دریدم از فراق در پی او همچو دامن میروم آتشم گر چه به صورت روغنم و اندر آتش همچو روغن میروم همچو کوهی مینمایم لیک من ذره ذره سوی روزن میروم