مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۶۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
من از این خانه پرنور به در مینروم من از این شهر مبارک به سفر مینروم منم و این صنم و عاشقی و باقی عمر من از او گر بکشی جای دگر مینروم گر جهان بحر شود موج زند سرتاسر من به جز جانب آن گنج گهر مینروم شهر ما تختگه و مجلس آن سلطان است من ز سلطان سلاطین به حشر مینروم شهر ما از شه ما کان عقیق و گهر است من ز گنجینه گوهر به حجر مینروم شهر ما از شه ما جنت و فردوس خوش است من ز فردوس و ز جنت به سقر مینروم شهر پر شد که فلان بن فلان میبرود شهر اراجیف چرا پر شد اگر مینروم این خبر رفت به هر سوی و به هر گوش رسید من از این بیخبری سوی خبر مینروم یار ما جان و خداوند قضا و قدر است من از این جان قدر جز به قدر مینروم تو مسافر شدهای تا که مگر سود کنی من از این سود حقیقت به مگر مینروم مغز را یافتهام پوست نخواهم خایید ایمنی یافتهام سوی خطر مینروم تو جگرگوشه مایی برو الله معک من چو دل یافتهام سوی جگر مینروم تو کمربسته چو موری پی حرص روزی من فکنده کله و سوی کمر مینروم نشنوم پند کسی پندم مده جان پدر من پدر یافتهام سوی پدر مینروم شمس تبریز مرا طالع زهره دادهست تا چو زهره همه شب جز به بطر مینروم