مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۶۴۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم ور نه ما عشوه و ناموس کسی نستانیم یوسفانند که درمان دل پردردند که ز مستی بندانند که ما درمانیم ور بدانند حق و قیمت خود درشکنند چونک درمان سر خود گیرد ما درمانیم ما خرابیم و خرابات ز ما شوریدهست گنج عیشیم اگر چند در این ویرانیم کدخدامان به خرابات همان ساقی و بس کدخدا اوست و خدا اوست همو را دانیم مست را با غم و اندیشه و تدبیر چه کار که سزای سر صدریم و یا دربانیم هر کی از صدر خبر دارد او دربان است ما ز جان بیخبریم و بر آن جانانیم من نخواهم که سخن گویم الا ساقی میدمد در دل ما زانک چو نای انبانیم خوش بود سیمتنی کو بنداند که کییم بار ما میکشد و ماش همیرنجانیم یار ما داند کو کیست ولی برشکند خویش کاسد کند و گوید ما ارزانیم سر فرود آرد چون شاختر از لطف و کرم ما چو برگ از حذر فرقت او لرزانیم یک زمانم بهلای جان که خموشانه خوش است ما سخن گوی خموشیم که چون میزانیم بس کن ار چند بیان طرق از ارکان است ما به ارکان به چه مشغول شویم ار کانیم