مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۶۴۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
من چو در گور درون خفته همیفرسایم چو بیایی به زیارت سره بیرون آیم نفخ صور منی و محشر من پس چه کنم مرده و زنده بدان جا که تویی آن جایم مثل نای جمادیم و خمش بیلب تو چه نواها زنم آن دم که دمی در نایم نی مسکین تو با شکرلب خو کردهست یاد کن از من مسکین که تو را میپایم چون نیابم مه رویت سر خود میبندم چون نیابم لب نوشت کف خود میخایم