مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۶۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از بت باخبر من خبری میرسدم وز لب چون شکر او شکری میرسدم شکر اندر شکر اندر شکر است شکری در دهن است و دگری میرسدم هر دم از گلشن او طرفه گلی میسکلم هر زمان تازه گل از شاختری میرسدم خیره از عشق ویم کز هوسش هر نفسی عاشق سوخته خیره سری میرسدم آن یکی زرد شده کآتش او میکشدم وین دگر هست که از وی نظری میرسدم وان دگر بر در آن خانه او بنشسته که در ار باز نشد بانگ دری میرسدم وان یکی بر سر آن خاک سرک بنهاده که ز خاکش صفت جانوری میرسدم