مولانای سمرقندی

مولانای سمرقندی . [ م َ / مُو ی ِ س َ م َ ق َ ] (اِخ ) ولد ارشد خواجه عصام الدین . وی مانند پدر سالهابه امر شیخ الاسلامی ماوراءالنهر مشغول بود. از کسب علوم بهره ٔ تمام داشت و در حل و فصل مهمات شرعی به امانت و دیانت مشهور بود. از پیروان و هواداران طریق میرزا عبداﷲ شیرازی سالک طریقت بود و پس از استیلای سلطان سعید بر سمرقند به سوی خراسان شتافت، ولی بعد به استدعای سلطان به زادگاه خویش برگشت و در اواخر عمر دوباره به هرات آمد و به سال ٨٧٦ هَ . ق . در مدرسه ٔ امیر چقماق شامی درگذشت . (از رجال حبیب السیر ص ١٤٠).