موقذ

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

موقذ. [ م َ ق ِ ] (ع اِ) طرف اندام همچون شتالنگ و زانو و آرنج و دوش .ج، مواقذ. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).