موج موج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
موج موج . [ م َ م َ / م ُ م ُ ] (ق مرکب ) موجها و کوهه های آب پیاپی . (ناظم الاطباء). خیزابه های پی درپی . خیزابها که یکی پس از دیگری پدید آید و حرکت کند. امواج بیشمار پیاپی و پرآشوب . آب با نره های بسیار. آب با ستونه های بسیار. آب با نوردهای بسیار. آب با شترک های بسیار. با اشترک های بسیار : ابر بینی فوج فوج اندر هوا در تاختن آب بینی موج موج اندر میان رودبار. منوچهری . از باد روی خوید چو آب است موج موج وز نوس پشت ابر چو چرغ است رنگ رنگ . خسروانی . وگر بیند از دردر او موج موج سراینده را سر برآرد به اوج . نظامی . نفیر نهنگان درآمد به اوج ز هر گوشه می رفت خون موج موج . نظامی . و رجوع به موج شود.