مواسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مواسی . [ م ُ ] (ع ص ) مواسات کننده . مواساکننده . به مال وتن کسی را یاری و غمخواری کننده . «مخصوص است به کفاف اگر در فضل کفاف باشد آن را مواسی نگویند». (از یادداشت لغت نامه ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
مواسی . [ م َ ] (ع اِ) ج ِ موسی . (ناظم الاطباء). ج ِ موسی به معنی استره . (آنندراج ). ج ِ موسی به معنی تیغهای دلاکی . (یادداشت مؤلف ). و رجوع به موسی شود.