مهین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مهین . [ م َ ] (ص نسبی ) (مه = ماه + ین ) منسوب به مه . رجوع به مه شود. ◄ (ص تفضیلی، ص عالی ) مِهین . رجوع به مِهین شود.
مهین . [ م َ] (اِخ ) دهی است جزء دهستان هریس بخش مرکزی شهرستان سراب، واقع در ٩هزارگزی باختری سراب و ٩هزارگزی شوسه ٔ سراب به تبریز دارای ٤٣٢ تن سکنه . آب آن از چشمه و راهش مالرو است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٤).
مهین . [ م َ ] (اِخ )دهی است جزء دهستان قاقاران بخش ضیأآباد شهرستان قزوین، واقع در ١٥هزارگزی شمال ضیأآباد و ٦ هزارگزی راه عمومی . کوهستانی و دارای ٦٧٧ سکنه . آبش از قنات و راهش مالرو است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ١).