مهستی گنجوی | رباعیات | رباعی شماره ۱۷۷

در سنگ اگر شوی چو نارای ساقی هم آب اجل کند گذاری‌ای ساقی خاک است جهان صورت برآرای مطرب باد است نفس باده بیارای ساقی