مهستی گنجوی | رباعیات | رباعی شماره ۱۷

ایام چو آتشکده از سینه ماست عالم کهن از وجود دیرینه ماست اینک به مثل چو کوزه‌ای آب خوریم از خاک برادران پیشینه ماست