مهستی گنجوی | رباعیات | رباعی شماره ۱۵۷

دل در ازل آمد آشیان غم تو جان تا به ابد بود مکان غم تو من جان و دل خویش از آن دارم دوست کین داغ تو دارد آن نشان غم تو