مهستی گنجوی | رباعیات | رباعی شماره ۱۰۶

در یافتم آخر ز قضاش را به شبش صد بوسه زدم بر لب همچون رطبش او خواست که دشنام دهد حالی من دشنام به بوسه در شکستم به لبش