مهستی گنجوی | رباعیات | رباعی شماره ۱۰۴

از بس که کند زلف تو با روی تو ناز بیم است که از رشک کنم کفر آغاز من بنده بادی شوم‌ای شمع طراز کو زلف تو را ز روی بر دارد باز