مهروع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مهروع . [ م َ ] (ع ص ) دیوانه ٔ بر زمین افتاده . ◄ مرد افتاده بر زمین از کوشش و یا از ناتوانی . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مهروع . [ م َ ] (ع ص ) دیوانه ٔ بر زمین افتاده . ◄ مرد افتاده بر زمین از کوشش و یا از ناتوانی . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).