مهدی تبریزی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مهدی تبریزی . [ م َ ی ِ ت َ ] (اِخ ) مهدی بیگ شقاقی . از ایل اسپرلو بود. مدتی در تبریز در خدمت خدادادخان دنبلی بیگلربیگی آنجا به سر برد و اواخر عمرش را در اصفهان گذراند. و به سال ١٢١٤ هَ . ق . درگذشت . شاعری بیباک، لاابالی، تندزبان، بذله گو و هجوساز بود. از اوست : پیغمبر ما داده ز دجال نشانها تا امت مرحومه در اضلال نباشد این مهدی یک چشم که آمد به صفاهان ای قوم ببینید که دجال نباشد. (از دانشمندان آذربایجان ص ٣٦٣). و رجوع به فرهنگ سخنوران شود.