مهدی اخوان ثالث | زمستان | سگها و گرگها

۱ هوا سرد است و برف آهسته بارد ز ابری ساکت و خاکستری رنگ زمین را بارش مثقال، مثقال فرستد پوشش فرسنگ، فرسنگ سرود کلبه بی‌روزن شب سرود برف و باران است امشب ولی از زوزه‌های باد پیداست که شب مهمان توفان است امشب دوان بر پرده‌های برف‌ها، باد روان بر بال‌های باد، باران درون کلبه بی‌روزن شب شب توفانی سرد زمستان آواز سگ‌ها «زمین سرد است و برف آلوده وتر هوا تاریک و توفان خشمناک است کشد - مانند گرگان - باد، زوزه ولی ما نیکبختان را چه باک است؟» «کنار مطبخ ارباب، آنجا بر آن خاک اره‌های نرم خفتن چه لذت بخش و مطبوع است، و آنگاه عزیزم گفتن و جانم شنفتن» «وز آن ته مانده‌های سفره خوردن» «و گر آن هم نباشد استخوانی» «چه عمر راحتی دنیای خوبی چه ارباب عزیز و مهربانی» «ولی شلاق! این دیگر بلایی ست» «بلی، اما تحمل کرد باید درست است اینکه الحق دردناک است ولی ارباب آخر رحمش آید گذارد چون فروکش کرد خشمش که سر بر کفش و بر پایش گذاریم شمارد زخمهامان را و ما این محبت را غنیمت می‌شماریم» ۲ خروشد باد و بارد همچنان برف ز سقف کلبه بی‌روزن شب شب توفانی سرد زمستان زمستان سیاه مرگ مرکب آواز گرگ‌ها «زمین سرد است و برف آلوده وتر هوا تاریک و توفان خشمگین است کشد - مانند سگ‌ها - باد، زوزه زمین و آسمان با ما به کین است» «شب و کولاک رعب انگیز و وحشی شب و صحرای وحشتناک و سرما بلای نیستی، سرمای پر سوز حکومت می‌کند بر دشت و بر ما» «نه ما را گوشه گرم کنامی شکاف کوهساری سر پناهی» «نه حتی جنگلی کوچک، که بتوان در آن آسود بی‌تشویش گاهی دو دشمن در کمین ماست، دایم دو دشمن می‌دهد ما را شکنجه برون: سرما درون: این آتش جوع که بر ارکان ما افکنده پنجه» «و… اینک… سومین دشمن… که ناگاه برون جست از کمین و حمله‌ور گشت سلاح آتشین… بی‌رحم… بی‌رحم نه پای رفتن و نی جای برگشت» «بنوش‌ای برف! گلگون شو، برافروز که این خون، خون ما بی‌خانمان‌هاست که این خون، خون گرگان گرسنه ست که این خون، خون فرزندان صحراست» «درین سرما، گرسنه، زخم خورده، دویم آسیمه سر بر برف چون باد ولیکن عزت آزادگی را نگهبانیم، آزادیم، آزاد»