مهدی اخوان ثالث | زمستان | به مهتابی که به گورستان می‌تابید

۱ حیف از توای مهتاب شهریور، که ناچار باید بر این ویرانه محزون بتابی وز هر کجا گیری سراغ زندگی را افسوس، ای مهتاب شهریور، نیابی یک شهر گورستان صفت، پژمرده، خاموش «بر جای رطل و جام می» سجاده زرق «گوران نهادستند پی» در مهد شیران «بر جای چنگ و نای و نی» هو یا اباالفضل با ناله جان‌سوز مسکینان، فقیران بدبخت‌ها، بیچاره‌ها، بی‌خانمان‌ها ۲ لبخند محزون «زنی» ده ساله بود این کز گوشه چادر سیاه دیدم‌ای ماه آری «زنی ده ساله» بشنو تا بگویم این قصه کوتاهست و درد آلود و جانکاه وین جا جز این لبخند لبخندی نبینی شش ساله بود این زن که با مادرش آمد از یک ده گیلان به سودای زیارت آن مادرک ناگاه مرد و دخترک ماند و اینک شده سرمایه کسب و تجارت نفرین بر این بیداد، ای مهتاب، نفرین بینی گدایی، هر به گامی، رقت انگیز یاد هر به دستی، عاجزی از عمر بیزار یا زین دو نفرت بارتر شیخ ریایی هر یک به روی بارهای شهر سربار چون لکه‌های ننگ و ناهمرنگ وصله ۳ اینجا چرا می‌تابی؟ ای مهتاب، برگرد این کهنه گورستان غمگین دیدنی نیست جنبیدن خلقی که خشنودند و خرسند در دام یک زنجیر زرین، دیدنی نیست می‌خندی اما گریه دارد حال این شهر ششصد هزار انسان که برخیزند و خسبند با بانگ محزون و کهنسال نقاره دایم وضو را نو کنند و جامه کهنه از ابروی خورشید، تا چشم ستاره وز حاصل رنج و تلاش خویش محروم از زندگی اینجا فروغی نیست، الک در خشم آن زنجیریان خرد و خسته خشمی که چون فریادهاشان گشته کم رنگ با مشت دشمن در گلوهاشان شکسته واندر سرود بامدادیشان فشرده ست زینجا سرود زندگی بیرون تراود همراه گردد با بسی نجوای لب‌ها با لرزش دل‌های ناراضی هماهنگ آهسته لغزد بر سکوت نیمشبها وین است تنها پرتو امید فردا ۴ ای پرتو محبوس! تاریکی غلیظ است مه نیست آن مشعل که‌مان روشن کند راه من تشنه صبحم که دنیایی شود غرق در روشنی‌های زلال مشربش، آه زین مرگ سرخ و تلخ جانم بر لب آمد