مهدی اخوان ثالث | از این اوستا | روی جاده نمناک

اگرچه حالیا دیریست کان بی‌کاروان کولی ازین دشت غبار آلود کوچیده ست و طرف دامن از این خاک دامنگیر برچیده ست هنوز از خویش پرسم گاه آه چه می‌دیده ست آن غمناک روی جاده نمناک؟ زنی گم کرده بویی آشنا و آزار دلخواهی؟ سگی ناگاه دیگر بار وزیده بر تنش گمگشته عهدی مهربان با او چنان چون پاره یا پیرار؟ سیه روزی خزیده در حصاری سرخ؟ اسیری از عبث بیزار و سیر از عمر به تلخی باخته دار و ندار زندگی را در قناری سرخ؟ و شاید هم درختی ریخته هر روز همچون سایه در زیرش هزاران قطره خون بر خاک روی جاده نمناک؟ چه نجوا داشته با خویش؟ پیامی دیگر از تاریکخون دلمرده سودازده کافکا؟ همه خشم و همه نفرین، همه درد و همه دشنام؟ درود دیگری بر هوش جاوید قرون و حیرت عصبانی اعصار ابر رند همه آفاق، مست راستین خیام؟ تقوای دیگری بر عهد و هنجار عرب، یا باز تفی دیگر به ریش عرش و بر این این ایام؟ چه نقشی می‌زده ست آن خوب به مهر و مردمی یا خشم یا نفرت؟ به شوق و شور یا حسرت؟ دگر بر خاک یا افلاک روی جاده نمناک؟ دگر ره مانده تنها با غمش در پیش آیینه مگر، آن نازنین عیاروش لوطی؟ شکایت می‌کند ز آن عشق نافرجام دیرینه وز او پنهان به خاطر می‌سپارد گفته‌اش طوطی؟ کدامین شهسوار باستان می‌تاخته چالاک فکنده صید بر فتراک روی جاده نمناک؟ هزاران سایه جنبد باغ را، چون باد برخیزد گهی چونان گهی چونین که می‌داند چه می‌دیده ست آن غمگین؟ دگر دیریست کز این منزل ناپاک کوچیده ست و طرف دامن از این خاک برچیده ست ولی من نیک می‌دانم چو نقش روز روشن بر جبین غیب می‌خوانم که او هر نقش می‌بسته ست، یا هر جلوه می‌دیده ست نمی‌دیده ست چون خود پاک روی جاده نمناک