مهان

مهان . [ م َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان پایین شهرستان نهاوند. دارای ٢٣٠ تن سکنه . محصول آن غلات، توتون، حبوب و لبنیات است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٥).

مهان . [ م ُ ] (ع ص ) (از «هَ ون ») خوارکرده شده . ذلیل کرده شده . (ناظم الاطباء). اهانت کرده شده . (غیاث اللغات ). خوار. ذلیل . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). مستخَف ّ. اهانت شده . استخفاف شده . (یادداشت مؤلف ) : یضاعف له العذاب یوم القیامة و یخلد فیه مهاناً. (قرآن ٦٩/٢٥). سر همان و پر همان هیکل همان موسیی بر عرش فرعونی مهان . مولوی (مثنوی ). جمله بی معنی و بی مغز و مهان جمله با شمشیر چوبین جنگشان . مولوی (مثنوی ).

مهان . [ م ِ ] (اِ) ج ِ مِه ْ. بزرگان : بر او آفرین کرد شاه جهان که بادت بزرگی و فر مهان . فردوسی . سر نامه گفت آفرین مهان بر آن باد کو پاک دارد نهان . فردوسی . چو بشنید قیصر کز ایران مهان فرستاده ٔ شهریار جهان . فردوسی . یکی شادمانی بد اندر جهان خنیده میان کهان و مهان . فردوسی . میان سپاهت هر آن کز مهان بترسی از او آشکار و نهان . اسدی . ز کردار گرشاسب اندر جهان یکی نامه بد یادگار از مهان . اسدی . بر مهان نشوم ور شوم چو خاک مهین غم گیا نخورم ور خورم به کوه گیا. خاقانی . با مهان آب زیر کاه مباش تات بی آب تر ز که نکنند. خاقانی . به می خوردن نشاند آنگه مهان را همان فرخنده بانوی جهان را. نظامی . سر سرفرازان و تاج مهان به دوران عدلش بناز ای جهان . سعدی .