مه تازش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مه تازش . [ م َه ْ زِ ] (ص مرکب ) با تاختنی چون ماه در تندی و دوام . که تاختن وی چون ماه باشد دائم . ◄ کنایه از تندرو و سریعالسیر : که اندام و مه تازش و چرخ گرد زمین کوب ودریابر و ره نورد. اسدی (گرشاسب نامه ص ٤٦).