منفس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
منفس . [ م َ ف َ ] (ع اِ) نفس کش و دهان و سوراخ . (ناظم الاطباء). دهانه ها. ج، منافس . (از یادداشت مرحوم دهخدا).
منفس .[ م ُ ف ِ / ف َ ] (ع ص ) مال منفس ؛ مال بسیار. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).
منفس . [ م ُ ف َ ] (ع ص ) گرانمایه و مرغوب . (ناظم الاطباء) (آنندراج ). هر چیز گرانمایه و مرغوب و نفیس . منفسة. (ناظم الاطباء).