منصوری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
منصوری . [ م َ ] (اِخ ) تیره ای از ایل کلهر. (جغرافیای سیاسی کیهان ص ٦١). رجوع به کلهر شود.
منصوری .[ م َ ] (اِخ ) دهی از بخش پشت آب شهرستان زابل است و ٧٥٧ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٨).
منصوری . [ م َ ] (اِخ ) ابوالعباس احمدبن محمدبن صالح، از فقهای داودیین و کتاب المصباح و کتاب الهادی و کتاب النیر از اوست . (ابن الندیم ) (یادداشت مرحوم دهخدا).