منشد

(مُ ش) [ ع. ] (اِفا.)<BR>۱- خواننده و آورندة شعر از دیگری. مق منشی.<BR>۲- راه نماینده.<BR>۳- هجو کننده.<br>

(مُ ش) [ ع. ] (اِفا.) ۱- خواننده و آورنده شعر از دیگری. مق منشی. ۲- راه نماینده. ۳- هجو کننده.

(مُ شَ) [ ع. ] (اِمف.) شعر خوانده شده از دیگری.

منشد. [ م ُ ش ِ ] (ع ص ) شعرخواننده . (آنندراج ) (غیاث ) (از منتهی الارب ). آنکه شعر می خواند. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) : جان سخنوران را مرشد نشید من به بهر چنین نشیدی منشد رشید بهتر. خاقانی . بیتی یا قطعه ای که در بعضی از آن، داعی منشد است و بعضی را منشی آورده شد. (جوامعالحکایات ). ◄ هجوکننده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ). آنکه هجو می کند. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ تعریف کننده ٔ چیزی گم شده . (آنندراج ). آنکه نشان می دهد و خبر می دهد از هر چیز گم شده . (از اقرب الموارد). ◄ آنکه می پرسد و استفسار می کند از هر چیز گم شده . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).

منشد.[ م ُ ش ِ ] (اِخ ) موضعی است میان رضوی و ساحل . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رجوع به معجم البلدان شود.