منتصی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
منتصی . [ م ُ ت َ ] (ع ص ) موی درازگردیده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ذیل «ن ص و») (از اقرب الموارد). ◄ کوه بلند. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ذیل «ن ص و») (از اقرب الموارد). ◄ برگزیننده . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
منتصی . [ م ُ ت َ صا ] (ع اِ) اعلای دو وادی . (ناظم الاطباء). اعلای دو وادی متصل به هم . (از اقرب الموارد).