منتثم

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

منتثم . [ م ُ ت َ ث ِ ] (ع ص ) سخن زشت گوینده . (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رجوع به انتثام شود.