منامس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
منامس . [ م ُ م ِ] (ع ص ) به کازه درنشیننده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ). آنکه در کازه می نشیند جهت شکار. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ محرم و هم راز. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به منامسة شود.