ممری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ممری . [ م ُ ] (ع ص ) ماده شتری که آب گشن را درزهدان جمع کرده باشد. (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از ذیل اقرب الموارد). ◄ کار استوار. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
ممری ٔ. [ م ُ رِ ءْ ] (ع ص ) طعام ممری ٔ؛ طعام خوشگوار. (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).