ملکوم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ملکوم . [ م َ ] (ع ص ) مظلوم . (از ذیل اقرب الموارد).
ملکوم . [ م َ ] (اِخ ) بتی مردمان قدیم را. (از اقرب الموارد). اسم بتی بودکه عمونیان او را می پرستیدند. (قاموس کتاب مقدس ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ملکوم . [ م َ ] (ع ص ) مظلوم . (از ذیل اقرب الموارد).
ملکوم . [ م َ ] (اِخ ) بتی مردمان قدیم را. (از اقرب الموارد). اسم بتی بودکه عمونیان او را می پرستیدند. (قاموس کتاب مقدس ).