ملحة
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ حَ یا حِ) [ ع. ملحة. ] (اِ.) سخن نیکو. ج. ملح.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ حَ یا حِ) [ ع. ملحه. ] (اِ.) سخن نیکو. ج. ملح.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ملحة. [ م ِ ح َ ] (ع اِ) ج ِ مِلح . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به ملح شود.
ملحة. [ م ُ ح َ ] (ع اِ) ترس و مهابت . ◄ برکت . ◄ سخن خوش و نمکین . ج، مُلَح . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ سفیدی که آمیخته بود با سیاهی . (مهذب الاسماء). سپیدی سیاهی آمیز. (منتهی الارب ) (آنندراج ). سپیدسیاهی آمیخته . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ سخت کبودی و سبزرنگی . (منتهی الارب ) (آنندراج ). کبودی سخت . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
ملحة. [ م ُ ل َح َ ] (ع اِ) سخن خوش و نمکین . (از اقرب الموارد).