ملح

(مُ لِ) [ ع. ] (اِفا.) اصرار ورزنده، الحاح کننده.<br>

(مُ لِ) [ ع. ] (اِفا.) اصرار ورزنده، الحاح کننده.

(مِ) [ ع. ] (اِ.) نمک. ج. املاح و ملاح.

ملح . [م ُ ل َ ] (ع اِ) ج ِ مُلحَة، به معنی سخن خوش و نمکین .(منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) : این بیتها از لطایف ملح اوست . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی چ ١ تهران ص ٢٨١). و رجوع به مُلحَة شود.

ملح . [ م َ ل َ ] (ع اِ) آماس پاشنه ٔ اسب . ◄ سپید سیاهی آمیز. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ برکه ٔ نمکدار. (از دزی ج ٢ ص ٦١٠). ◄ (مص ) درپای ستور درد و عیب بودن . (از ذیل اقرب الموارد).

ملح . [ م ِ ل َ ] (ع اِ) ج ِ مِلْح . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به مِلْح شود.

نمک ملاحت

هذا مِلْحٌ أُجاجٌ «ملح» به معناى شور یا آب شور است که به راحتى از گلو پایین نمى رود.(13)