ملتحم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ملتحم . [ م ُ ت َ ح ِ ] (ع ص ) جراحت کفشیرگرفته . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). - ملتحم شدن جراحت ؛ درست شدن آن . پیوسته شدن آن . سر استوار کردن آن . سر به هم آوردن ریش . ملتئم شدن . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). ◄ سخت گرداننده ٔ جنگ . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ مأخوذ از تازی، کفشیرگرفته و لحیم شده . (ناظم الاطباء).