مقسط
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ س) [ ع. ] (اِفا.) دادگر، عادل.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ س) [ ع. ] (اِفا.) دادگر، عادل.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مقسط. [ م ُ س ِ ] (ع ص ) دادگر. (مهذب الاسماء) (دهار). عادل و دادگر. (منتهی الارب ) (آنندراج ). راست بخش . (السامی ) (مهذب الاسماء). ج، مقسطین : فاصلحوا بینهما بالعدل و اقسطوا ان اﷲ یحب المقسطین . (قرآن ٩/٤٩). و ان حکمت فاحکم بینهم بالقسط ان اﷲ یحب المقسطین . (قرآن ٤٢/٥).
مقسط. [ م ُ س ِ ](اِخ ) نامی از نامهای خدای تعالی . (مهذب الاسماء).