مقذیة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مقذیة. [ م َ ذی ی َ ] (ع ص ) چشم خاشاک افتاده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (ازاقرب الموارد). قَذِیّة. قَذِیة. (اقرب الموارد).