مقامق

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مقامق . [ م ُ م ِ ] (ع ص ) آنکه سخن از بن گلو گوید. (مهذب الاسماء). آنکه سخن به اقصای حلق گوید. (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء).