مغرف
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مِ رَ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- سوار تندرو.<BR>۲- اسب تندرو؛ ج. مغارف.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مِ رَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- سوار تندرو. ۲- اسب تندرو؛ ج. مغارف.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مغرف . [ م ُ رِ ] (ع ص ) به کف دست آب گیرنده . (غیاث ) (آنندراج ) : کیل ارزاق جهان را مشرفی تشنگان فضل را تو مغرفی . مولوی .
مغرف . [ م ِ رَ ] (ع ص ) فارس مغرف ؛ سوار شتاب رو. (منتهی الارب ) (آنندراج ). سوار شتاب رو. ج، مغارف . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ اسب تندرو. (از اقرب الموارد).