مطری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مطری . [ م ُ ] (ع ص ) نیکو ستاینده . (آنندراج ). آن که بسیار مدح و ستایش می کند. ◄ آن که خوشبو می کند و معطر می سازد. (ناظم الاطباء).
مطری . [ م ُ طَرْ را ] (ع ص ) مطرا. (ناظم الاطباء). چوب پرورده در بوی خوش که بدان بخور کنند. (آنندراج ).