مطرون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مطرون . [ م َ ] (معرب، اِ) اسپانیائی، و «ة» [ در آخر عربی آن ] (مطرونة). گیاه بج (شجرةالبج ) یا مشمش بری و میوه ٔ آن . «مادرونوآربول » (درخت مادرون ) «مادرونوفروتا» (میوه ٔ مادرون ): الحنا الاحمر المعروف بعجمیة الاندلس بالمطرونیة. (از دزی ج ٢ ص ٦٠٠). و رجوع به ماده ٔ بعد شود.