مصمت

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(مُ مَ) [ ع. ] (اِمف.) ۱- چیزی که داخلش پر باشد. ۲- زخمی که از اندرون پر شده و دو لب آن به هم آمده باشد. ۳- دربسته. ۴- دیوار بی درز. ۵- اسبی که رنگ‌های پوستش با هم مخلوط نباشد. ۶- جامد از ابریشم خالص و کمرنگ.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بی‌صدا، صامت، هم‌خوان خاموش، صامت ≠ مصوت، واکه