مصاف شکن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مصاف شکن . [ م َ ش ِ ک َ ] (نف مرکب ) صف شکن . نبردشکن . صف در. که در میدان جنگ لشکر مخالف را بشکند. غالب در جنگ : معز دین هدی خسرو مصاف شکن خدایگان جهان سنجر ملوک شکار. امیرمعزی . و رجوع به مصاف در و مصاف شود.