مشعل‌کش

مشعل کش . [ م َ ع َ ک ُ ] (نف مرکب ) مشعل کُشنده . خاموش کننده ٔ مشعل : چو کردی چراغ مرا نوردار ز من، باد مشعل کشان دور دار. نظامی (شرفنامه ٔ چ وحید ص ١١). ◄ صاحب غیاث و آنندراج در ذیل «مشعل کشان » آرند: قومی است از کفار. گویند که ایشان مشعل را کشته به خانه ٔ تاریک جامه ٔ دختران انداخته به چند پسران امر کنند که هر یکی جامه ای بردارد و صاحب آن جامه در نکاح او باشد.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی