مشریق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مشریق . [ م ِ ] (ع اِ) آفتابگاه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ شکاف در که از آن شعاع آفتاب درآید. (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ دروازه ای است در آسمان برای توبه و آن مسدود است مگر بقدر روشنی که از شکاف در درآمده . (آنندراج ). دروازه ای در آسمان برای توبه . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).