مسهج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مسهج . [ م ِ هََ ] (ع ص ) آن که حرف زند در هر حق و باطل . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). کسی که حرف زند در حق و باطل . (ناظم الاطباء). ◄ مرد بلیغ فصیح . (منتهی الارب ) (آنندراج ).
مسهج . [ م َ هََ ] (ع اِ) مسهک . گذرگاه باد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).